Wakacyjny czas pracy

Ostatnio wciąż jestem zajęta. Bierzemy udział w projekcie „Summer Camp”, który odbywa się w Centrum Kultury Francuskiej. Każda z nas może przedstawić swój własny pomysł. Ja organizuję Dzień Polski. Poniedziałek należy zatem do pierogów, bigosu, Chopina, Wałęsy, Tatr, Bałtyku, Pałacu Kultury, przegrywania w piłkę nożną, choinki i Mazurka Dąbrowskiego, a wszystko oczywiście na tle biało – czerwonym:) Projektor już skombinowany i mam nadzieję, że nic nie stanie na przeszkodzie, aby jutro wyświetlić moje dwadzieścia slajdów.

W środę (07.07) odbyło się spotkanie Klubu Europejskiego. Rektor miejscowego uniwersytetu udostępnił nam salę i zapewnił, że będzie wspierał wszelkie nasze inicjatywy. Przygotowałyśmy prezentacje o EVS. Jakiego rodzaju jest to program, kto może wziąć w nim udział i dlaczego to fajna sprawa. My jesteśmy tego żywym przykładem. Mimo wielu zaproszeń przyszło pięć osób. Uważamy to za swego rodzaju sukces, ponieważ na ostatnim umówionym spotkaniu nie było nikogo. Odbiło się to także pewnym echem. Zostałyśmy zaproszone do Centrum Rozwoju Kobiet, aby powtórzyć wykład.

Tutaj nic nie jest pewne. Ktoś mówi, że przyjdzie, a nie przychodzi; ktoś mówi, że ma pomysły, a wcale ich nie ma; ktoś mówi, że do Tatewu jest daleko, a to trzydzieści kilometrów. Ma być autobus o jedenastej, a jeśli jest o piętnastej to i tak dobrze. Biada punktualności i zorganizowaniu! Armenian way, just like that... Pewne rzeczy wymagają chyba czasu. Po ponad dwóch miesiącach pobytu w tym kraju, jeszcze jesteśmy wyrozumiałe.


Lepiej sprawa wygląda z organizowanymi przez nas lekcjami angielskiego, które mimo wakacji cieszą się powodzeniem. Przychodzą dzieci i dorośli. Wśród „studentów” są tacy, którzy już coś umieją i chcą się uczyć, jak i tacy, którzy przychodzą, aby nas "pooglądać" i pogadać z kolegami. Zajęcia są za darmo, więc nie możemy za bardzo nikomu odmówić.

Przy okazji szacunek dla wszystkich, którzy mają do czynienia z nauczaniem. Oni faktycznie powinni dostawać większą pensję. To ciężka praca, nie tylko w szkole, a także (a może przede wszystkim) w domu. Oczywiście dwa miesiące wakacji jest pewnym zadośćuczynieniem:)

Idę jeszcze powalczyć z tymi polskimi akcentami na jutro...

Woda to życie, a życie jest jak wyjście do sklepu...

...nigdy nie wiesz co zastaniesz po powrocie! Ledwie wczoraj wieczorem podłączyli nam ciepłą wodę, już dziś rano jej zabrakło. Do południa nie było jej wcale, a wieczorem znów było jej aż nadto.

Czując przyjemną błogość po obiedzie, zapragnęłyśmy napić się kawy i zjeść mały deserek. Niewiele myśląc wybrałyśmy się do (już) zaprzyjaźnionego sklepu po słodycze. Po miłej pogawędce z paniami ekspedientkami, wróciłyśmy do mieszkania po dłużej chwili. Otwieram drzwi wejściowe i widzę, że z łazienki wydobywają się kłęby pary, zupełnie jak z sauny. Wbiegam do pomieszczenia wprost na zalaną podłogę, a woda wlewa się już do przedpokoju. Orientuję się, że pod umywalką pękła rura. Woda pryska na podłogę , na ściany, na mnie. No to teraz dziewczyny z Polski mają pole do popisu! Patrycja dzwoni do naszego landlorda, Asia biegnie po naczynia, ja próbuje zakręcić wodę, stojąc już w niej prawie po kostki. W tym momencie otwierają się drzwi i wchodzi nasza sąsiadka Greta. Cała sytuacja nie robi na niej wielkiego wrażenia, zaczyna się coś pytać po rosyjsku. Wszystkie trzy próbujemy ratować nasz dobytek przez zalaniem, więc niewiele nas obchodzi co Greta ma nam do przekazania. Jej też to najwyraźniej nie przeszkadza, bo stoi za naszymi plecami i cały czas coś mówi. Kiedy trochę udaje się opanować sytuację, wychodzę z łazienki i zauważam, że w mieszkaniu są już dwie, nastoletnie wnuczki naszej przemiłej sąsiadki, która wciąż nadaje. Mam mokre spodnie i koszule, rozmazany tusz na rzęsach, a dla starszej pani najważniejsze jest to, że jej wnuczka uczy się angielskiego i koniecznie muszę z nią poćwiczyć W TYM MOMENCIE!

Pomoc dotarła, kiedy już właściwie nie była potrzebna. Wracamy do punktu wyjścia: ciepłej wody brak! Kiedy będzie? Zawtra... Inshallah.